کویر

صهبا وفادار، دانشجوی سرزنده و جسور رشته‌ی عکاسی، دنیا را از دریچه‌ی لنز دوربینش متفاوت از دیگران می‌بیند. او که در میان جمعی از دوستان هنرمند و شاعرپیشه احاطه شده، برخلاف آن‌ها که درگیر شور و شیدایی‌های عاشقانه هستند، تمام تمرکزش را بر ثبت لحظات ناب و شکار سوژه‌های بکر گذاشته است. اما روزمرگی‌های دانشگاهی او با دیدن چهره‌ای خاص روی نیمکت دانشکده دگرگون می‌شود: جاوید ملکان، دانشجوی موسیقی با ظاهری مغرور، چشمانی به رنگ قهوه‌ای سوخته و هدفونی که او را از هیاهوی جهان جدا کرده است.

صهبا که مسحورِ «میمیک» و حسِ نهفته در صورت این مردِ مرموز شده، تصمیم می‌گیرد به هر قیمتی او را راضی کند تا مدل پروژه‌ی عکاسی‌اش شود؛ پروژه‌ای که نامش را «موسیقی در طبیعت» می‌گذارد. اما جاوید، مردی کم‌حرف، غمگین و گریزپاست که به سادگی تن به این همکاری نمی‌دهد. پافشاری صهبا برای ورود به خلوتِ جاوید و ثبت پرتره‌ی او، آغازی می‌شود برای کنار رفتن پرده‌های بی‌تفاوتی و مواجهه با احساساتی که در عمقِ نگاهِ تلخِ این نوازنده پنهان شده است. آیا صهبا می‌تواند قفلِ سکوتِ جاوید را بشکند، یا خود در قابِ نگاهِ گیرای او گرفتار خواهد شد؟

تکه اول: 

«بدون خجالت به صورتش چشم می‌دوزم و او هم به رقابتِ نگاهم می‌آید و هر دو تا می‌توانیم نگاه می‌کنیم. چشم‌هایش قهوه‌ای است؛ مطمئنم. یک قهوه‌ای کاملاً سوخته. رنگی که نقاشش تا توانسته، مداد قهوه‌ای تراشیده و روی رنگ قبلی کشیده تا به دلخواهش برسد؛ به همان تیرگی مد‌نظر تا ببینده آن‌قدر دقت کند و در آخر بپرسد: «چشمان شما چه رنگی دارد؟» اما منی که چشمان خودم دقیقاً همین رنگ را دارند، سؤال نمی‌پرسم و تنها می‌گویم قهوه‌ای هم رنگ جذابی برای چشمان یک مرد به حساب می‌آید!»

تکه دوم: 

«ستاره عقیده داشت هیچ موجودی به بقای دیگری کمک نمی‌کند و ما انسان‌ها عادت داریم به نابودی. می‌گفت طبق برنامه و یا اتفاق، آخر دنیا و انسان‌هایش به مرگ ختم می‌شود و اصلی به اسم جاودانگی وجود ندارد. همان شب رضا جواب ستاره را داد که درخت شاید، آدم‌ها هم همین‌طور، ولی عشق هیچ‌وقت نمی‌میرد؛ حتی در آخرالزمان و قیامتی که انتظارش را می‌کشیم عشق می‌ماند. می‌گفت حتی خدا هم پای عشقش می‌لرزد و می‌بخشد. انسان با گناه شیرین عشق به هبوط رسیده و عشق اصل‌ترین اصل جاودانگی است.»